غزل ۱۷۵ - غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد

غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد
هم دل به غم فرو شد، هم جان به هم برآمد ۱

بر روی اهل عالم، بودیم بسته محکم
درهای دل ندانم، عشق از کجا درآمد؟ ۲

از زلف او کشیده راهیست در دل من
وز دل دریست تا جان، عشقش از آن درآمد ۳

یار آشناست اما نشناخت هر کس او را
زیرا که هر زمانی، بر شکل دیگر آمد ۴

مردانه رو به کویش ای دل که رفت دیده
در خون خود چو پیشش، با دامن تر آمد ۵

درویش بر درش رو، کانکس که بر در او
درویش رفت ازین جا، آنجا توانگر آمد ۶

دل با سر دو زلفش، زین پیش داشت کاری
بگذشته بود از آن سر، امروز با سر آمد ۷

از ماجرای اشکم، مطرب ترانه سازد
بس قطره‌های خونین، کز چشم ساغر آمد ۸

هر کس که مرد، روزی دربند زلف و عشقت
از خاک او نسیمی کامد، معنبر آمد ۹

بیمار توست سلمان، وانگه خوش آن مریضی
کز آستانت او را، بالین و بستر آمد ۱۰