غزل ۲۳۲ - مرا که نقش خیال تو در درون آید

مرا که نقش خیال تو در درون آید
عجب مدار ز اشکم که لاله گون آید ۱

وثاق توست درونم، نمی‌دهد دل بار
که جز خیال تو غیری اندرون آید ۲

کسی به بوی وصال تو تازه دارد جان
که همچو گل ز هوایت ز خود برون آید ۳

هزا نقش به دستان برآورم هر دم
بدان هوس که نگارم بدست چون آید ۴

ز غصه شد جگرم خون چو مشک و می‌ترسم
که گر نفس زنم از غصه بوی خون آید ۵

شب است و بادیه و باد و من چنین گمره
مگر سعادتی از غیب رهنمون آید ۶

قبول خاک کف پایت افتد ار سر من
به خاک پای تو کز دوش سر نگون آید ۷

حدیث زلف چو زنجیرت ارکند سلمان
به هیچ در سخنی کز سر جنون آید ۸