غزل ۲۴۹ - در زلف خویش پیچ و ازو حال ما بپرس

در زلف خویش پیچ و ازو حال ما بپرس
حال شکستگان کمند بلا بپرس ۱

وقتی که پرسشی کنی اصحاب درد را
ما را که کشته‌ای بجدایی، جدا بپرس ۲

حال شکستگان همه فی الجمله باز جوی
چون من شکسته دل ترم اول مرا بپرس ۳

خونم بریخت چشم تو گو از خدا بترس
آخر چه کرده‌ام ز برای خدا بپرس ۴

خون میرود میان دل و چشم من بیا
بنشین میان چشم و دل ماجرا بپرس ۵

خواهی که روشنت شود احوال درد ما
درگیر شمع را وز سر تا به پا بپرس ۶

جانها به بوی وصل تو بر باد داده‌ایم
گر نیست باورت ز نسیم صبا بپرس ۷

کردم سوال دل ز خرد گفت ما از و
بیگانه‌ایم این سخن از آشنا بپرس ۸

تو پادشاه حسنی و سلمان گدای توست
ای پادشاه حسن ز حال گدا بپرس ۹