غزل ۲۸۴ - تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم

تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم
ور به غیر از تو بود، هیچکسم هیچکسم ۱

هر کجا تیر جفای تو، من آنجا سپرم
هر کجا خوان هوای تو، من آنجا مگسم ۲

پس ازین دست من و دامن سودای شما
چند گردم پی سودای پراکنده بسم ۳

تو به خوبی و لطافت چو گل و آبی و من
با گل و آب برآمیخته چون خار و خسم ۴

کی بود کی که به وصلت رسم ای عمر عزیز؟
ترسم این عمر به پایان رسد و من نرسم ۵

سخت بیمارم و غیر از تو هوس نیست مرا
به عیادت به سرآ تا به سر آید هوسم ۶

نیست در کوی توام راه خلاص از پس و پیش
چه کنم چاره ز پیش آمد و دشمن ز پسم ۷

ای صبا بلبل مستم ز گلستان وصال
بویی آخر به من آور که اسیر قفسم ۸

کار سلمان چونی افتاد کنون با نفسی
بر لبم نه لب و بنواز چونی یک نفسم ۹