غزل ۲۸۵ - حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم

حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم
من نی نیم که هر دم، از دست دوست نالم ۱

گر خون دل خورندم، چون جام می بخندم
ور سرزنش کنندم، چون شاخ رز ننالم ۲

آسودگان چه دانند، احوال دردمندان؟
آشفته حال داند، آشفتگی حالم ۳

پروانه وار خواهم، پرواز کرد لیکن
کو آن مجال قربم کو آن فراغ بالم ۴

بوی شما شنیدم، کز شوق می‌دهم جان
دیر است تا بدان بو، دم می‌دهد شمالم ۵

گرچه دلم شکستی، در زلف خویش بستی
مرغ شکسته بالم لیکن خجسته فالم ۶

من صد ورق حکایت، از هر نمط چو بلبل
دارم ولی ندارد، گل برگ قیل و قالم ۷

بیمارم و ندارم، بر سر به غیر دیده
یاری که ریزد آبی، بر آتش ملالم ۸

سلمان مرا همین بس، کز پیش دوست هر شب
بر عادت عبادت، آید به سر خیالم ۹