غزل ۲۹۰ - تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم

تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم
چگونه بی تو بمانم، عجب همی مانم ۱

تو باد پای عزیمت، چو باد می‌رانی
من آب دیده گلگون چو آب می‌رانم ۲

تو آفتاب منیزی که می‌روی ز سرم
فتاده بر سر ره من به سایه می‌مانم ۳

شکسته بسته زلف توام روا داری
فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟ ۴

بدست لطف عنان را کشیده‌دار که من
ز پای بوس رکاب تو باز می‌مانم ۵

نه پای عزم و نه جای نشست در منزل
بمانده‌ام ره بیرون شدن نمی‌دانم ۶

دریغ روز جوانی که می‌رود عمرم
فسوس عمر گرامی که می‌رود جانم ۷

تو آن نه‌ای که کنی گاگاه سلمان را
به نامه یاد و من این نانوشته می‌خوانم ۸