غزل ۳۴۴ - از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی

از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی
هر روز کشم بار عزیزی، به جدایی ۱

خون کرد دلم را غم یک روز فراقش
خوش باش هنوز ای دل سرگشته کجایی؟ ۲

هنگام وداعت سخن این بود که من زود
باز آیم و ترسم به سخن باز نیایی ۳

رفتم که ز سر پای کنم در پیت آیم
آن نیز میسر نشد از بی سر و پایی ۴

ای مژده رسان کی ز ره آیی به سلامت؟
ورین منتظران را دهی از بند رهایی؟ ۵

مگذار هوای دل و آب مژه‌ام را
ضایع که تو پرورده این آب و هوایی ۶

گفتند که او با تو نیاید نشنیدم
با آنکه دلم نیز همی داد گواهی ۷

ای مردم چشم ار چه نمی‌بینمت اما
پیوسته تو در دیده غمدیده مایی ۸

باری تو جدا نیستی ای دل ز دو زلفش
فرخ تو که در سایه اقبال همایی ۹

شد حلقه زنان آه دلم بر در گردون
آه از تو برین دل در رحمت نگشایی ۱۰

از ضعف خیالت به سرم راه نیارد
گر ناله سلمان نکند راهنمایی ۱۱