غزل ۳۵۶ - دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری

دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری
جان در غم عشق تو بدادیم به زاری ۱

دل در غم عشق تو نهادیم نه بر عمر
زیرا که مقیم است غم و عمر گذاری ۲

تا چند بگریم من و تا چند بنالم
از شوق گل روی تو چون ابر بهاری؟ ۳

من ذره ناچیز و تو خورشید دلفروز
صد مهر مرا هست و تو یک ذره نداری ۴

فریاد ز زلف تو که صد بار به روزی
در روز سفیدم بنماید، شب تاری ۵

من چون به سر آرم صنما بی تو که هر شب؟
خوابم بری از چشم و خیالم بگذاری ۶

جان مهر لبش دارد و شرطست که جان را
سلمان به همان مهر به جانان بسپاری ۷