غزل ۳۸۴ - کشیده کار ز تنهایم به شیدایی

کشیده کار ز تنهایم به شیدایی
ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی ۱

ز بس که داده قلم شرح سرنوشت فراق
ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی ۲

مرا تو عمر عزیزی که رفته‌ای ز سرم
چه خوش بود اگر ای عمر رفته بازآیی ۳

زبان گشاده کمر بسته‌ایم تا چو قلم
به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی ۴

به احتیاط گذر بر سواد دیده من
چنانچه گوشه دامن به خون نیالایی ۵

چه مرد عشق توام من درین طریق که عقل
درآمدست به سر با وجود دانایی ۶

درم گشایی که امید بسته‌ام در تو
در امید که بگشاید ار تو نگشایی ۷

به آفتاب خطای تو خواستم کردن
دلم نداد که هست آفتاب هر جایی ۸

سعادت دو جهان است دیدن رویت
زهی سعادت اگر زانچه روی بنمایی! ۹