غزل ۱۳۱۹ - بباید عشق را ای دوست دردک

بِبایَد عشق را ای دوستْ دَردَک
دلِ پُر دَرد و رُخسارانِ زَردَک ۱

ای بی‌دَردِ دل و بی‌سوزِ سینه
بُوَد دَعویِّ مُشتاقیتْ سَردَک ۲

جهانِ عشقْ بس بی‌حَدْ جهان است
تو داری دیدگانِ نیکْ خُردَک ۳

چه دانَد روستایی مَخْزَنِ شاه؟
کُماج و دوغ دانَد جانِ کُردَک ۴

به جُز بانگِ دَفَت نَبْوَد نَصیبی
چو هستی چون خَصی در روزِ گِردَک ۵

اگر خواهی که مَردِ کار گَردی
زِ کار و بارِ خود شو زودْ فَردَک ۶

چو چیزی یافتی، خود را تو مَفْروش
به پیشِ هر دُکان مانندِ قِردَک ۷

که دَعویْ مَردیت بی‌جانِ مَردان
بِدان آرَد که گویندت که مَردَک ۸

اگر ناگاه مَردی پیش اُفْتَد
به خونِ خود دَری کاری نَبُردَک ۹

تو دیده بَسته‌یی، در زُهْد می‌باش
به تَسبیح و به ذِکرِ چند وِرْدَک ۱۰

مَکُن شیخی دروغی بر مُریدان
از آن ناز و کِرشمه، ای فَسُردَک ۱۱

شَهِ شطرنجی اَرْتو کَژْ بِبازی
به شَمسُ الدّینِ تبریزی تو نَردَک ۱۲