غزل ۴۳۶ - فضای وادی امکان پر از غبار فناست

فضای وادی امکان پر از غبار فناست
چه آسمان‌چه‌زمین‌مغز این‌دو پوست‌هواست ۱

ز راستی مدد حال گوشه‌گیریهاست
کمان کشیدن قد خمبده کار عصاست ۲

به فیض می‌کشی ز دم شکوه آزادیم
سیاه مستی ما سرمهٔ خموشی ماست ۳

نمی‌رسد کف عشاق جز به نالهٔ دل
که دست باده‌ کشان تا به گردن میناست ۴

ز خاک ما نتوان برد ذوق خرسندی
جو صبح اگر همه بر باد رفته دست دعاست ۵

مقیم‌کوی امید از فنا چه غم دارد
غبار رهگذر انتظار، آب بقاست ۶

ز سیر عالم دل غافلیم ورنه حباب
سری اگر به گریبان فرو برد دریاست ۷

به غیر خودسری از وضع دهر نتوان یافت
عبار نیز درین دشت پیش خود برپاست ۸

به هر طرف که نهی گوش‌ ، یأس می‌جوشد
جهان حادثه، ساز دل ‌شکستهٔ ماست ۹

حباب‌وار دربن بحر غیر خلوت دل
به‌ گوشه‌ای ‌که توان یک نفس ‌کشید،‌ کجاست ۱۰

زبان حسرت مخمور من‌که ذرتابد
ز بس شکسته دلم ساغرم شکسته صداست ۱۱

ز درد بی‌اثری فال اشک زد آهم
شراب ساغر شبنم‌گداز سعی هواست ۱۲

جفاکشان همه دم صرف‌کار یکدگرئد
ز پا فتادن اشک از برای ناله عصاست ۱۳

همین نه ریشه قفس دارد از سلامت تخم
ز دست عافیت دل نفس هم ابله پاست ۱۴

به نارسایی خود بی‌نیازیی داریم
شکسته ‌بالی یاس آشیان استغناست ۱۵

غبار عجز بودکسوت ظفر بیدل
شکستگی‌، ز رهی همچو موج در بر ماست ۱۶