غزل ۴۶۶ - کاهش طبع من از فطرت بیباک خود است

کاهش طبع من از فطرت بیباک خود است
شمع را برق فنا شعلهٔ ادراک خود است ۱

غیر مشکل‌که شود دام اسیران وفا
قفس وحشت صبحم جگر چاک خود است ۲

برنگردیم سر از دایره حیرانی
شبنم ما نگه دیدهء نمناک خود است ۳

رنگ بیتابی دل از نفس من پیداست
گردن شیشهٔ این باده رگ تاک خود است ۴

طوبی اینجا ثمرش قابل دلبستن نیست
زاهد از بیخبری ریشهٔ مسواک خود است ۵

گر دل از شرم‌ کرم آب شود ایثار است
ور نه ‌گوهر همه‌ جا عقده امساک خود است ۶

نیست دل را چو شکست انجمن عافیتی
صدف‌ گوهر ما سینهٔ صد چاک خود است ۷

گردباد از نفس سوخته دامی دارد
صید این بادیه در حلقهٔ فتراک خود است ۸

ضرر و نفع جهان است به نسبت ورنه
زهر در عالم خود صاحب تریاک خود است ۹

دل به خون می‌تپد از شوخی جولان نفس
موج بیتابی این بحر ز خاشاک خود است ۱۰

شعله را سجده‌گهی نیست چو خاکستر خویش
جبههٔ ما نقط دایرهٔ خاک خود است ۱۱

بپدل از ساده ‌دلی آینه لبریز صفاست
آب این چشمه ز موج نظر پاک خود است ۱۲