غزل ۴۶۷ - نیک و بدم از بخت بدانجام سفید است

نیک و بدم از بخت بدانجام سفید است
چندان‌ که سیاه است نگین نام سفید است ۱

سطری ننوشتم که نکردم عرق از شرم
مکتوب من از خجلت پیغام سفید است ۲

بر منتظران صرفه ندارد مژه بستن
در پرده همان دیدهٔ بادام سفید است ۳

ای غره ی جاه این همه اظهار کمالت
حرفی چو مه نو ز لب بام سفید است ۴

بر اهل صفا ننگ ‌کدورت نتوان بست
این شیر اگر پخته وگر خام سفید است ۵

ناصافی دل آینه‌ ی وصل نشاید
ای بیخردان جامهٔ احرام سفید است ۶

پوچ است تعلق چو ز مو رفت سیاهی
در پینه‌ کنون رشتهٔ این دام سفید است ۷

صبحی به سیاهی نزد از دامن این دشت
چندان که نظر کار کند شام سفید است ۸

از چرخ کهن درگذر و کاهکشانش
فرسودگیی از خط این جام سفید است ۹

از خویش برآ منزل تحقیق نهان نیست
صد جاده درین‌دشت به یک گام سفید است ۱۰

چون دیدهٔ قربانی‌ات از ترک تماشا
بیدل همه جا بستر آرام سفید است ۱۱