غزل ۶۲۷ - هستی چو سحر عهد به پرواز فنا بست

هستی چو سحر عهد به پرواز فنا بست
باید همه را زین دونفس دل به هوا بست ۱

درگلشن ما مغتنم شوق هوایی‌ست
ای غنچه در اینجا نتوان بند قبا بست ۲

یک مصرع نظاره به شوخی نرساندیم
یارب عرق شرم که مضمون حیا بست ۳

تحقیق ز ما راست نیاید چه توان‌کرد
پرواز بلندی به تحیر پر ما بست ۴

از وهم تعلق چه خیال است رهایی
در پای من‌ این گرد زمینگیر حنا بست ۵

بی کشمکشی نیست چه دنیا و چه عقبا
آه از دل آزاد که خود را به چها بست ۶

بر خویش مچین گر سرمویی‌ست رعونت
این داعیه چون آبله سرها ته پا بست ۷

گر نیست هوس محرم امید اجابت
انصاف کرم بهر چه دستت به دعا بست ۸

کم نیست دو روزی‌که به خود ساخته باشی
دل قابل آن نیست‌ که باید همه جا بست ۹

فقرم به بساطی ‌که ‌کند منع فضولی
نتوان به تصنع پر تصویر هما بست ۱۰

دل بر که برد شکوه ز بیداد ضعیفی
بر چینی ما سایهٔ مو راه صدا بست ۱۱

بیدل نتوان برد نم از خط جبینم
نقاش عرق‌ریز حیا نقش مرا بست ۱۲