غزل ۱۵۷۶ - ما زنده به نور کبریاییم

ما زنده به نورِ کِبْریاییم
بیگانه و سختْ آشناییم ۱

نَفسْ است چو گُرگ لیک در سِر
بر یوسُفِ مصر بَرفَزاییم ۲

مَهْ توبه کُند زِ خویش بینی
گَر ما رُخِ خودْ به مَهْ نِماییم ۳

دَرسوزد پَرّ و بالِ خورشید
چون ما پَر و بالْ بَرگُشاییم ۴

این هَیکل آدم است روپوش
ما قِبله جُمله سَجده‌هاییم ۵

آن دَم بِنِگَر مَبین تو آدم
تا جانْت به لُطفْ دَررُباییم ۶

اِبْلیس نَظَر جُدا جُدا داشت
پِنْداشت که ما زِ حَق جُداییم ۷

شَمسِ تبریز خود بَهانه‌‌‌‌ست
ماییم به حُسنِ لُطف ماییم ۸

با خَلْق بگو برایِ روپوش
کو شاهِ کَریم و ما گداییم ۹

ما را چه زِ شاهی و گدایی؟
شادیم که شاه را سِزاییم ۱۰

مَحویم به حُسنِ شَمسِ تبریز
در مَحو نه او بُوَد نه ماییم ۱۱