غزل ۱۲۴۹ - روز سیهم سایه صفت جزو بدن شد

روز سیهم سایه صفت جزو بدن شد
آسوده شو ای آینه زنگار کهن شد ۱

شبنم به چه امید برد صرفهٔ ایجاد
چشمی که گشودم عرق خجلت من شد ۲

نشکافتم آخر ره تحقیق‌گریبان
فرصت نفسی داشت‌که پامال سخن شد ۳

تدبیر، علاج مرض ذاتی‌کس نیست
از شیشه شدن سنگ همان توبه‌شکن شد ۴

حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی
بردیم در آن بزم چراغی‌ که لگن شد ۵

تنزیه ز آگاهی ما گشت‌ کدورت
جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد ۶

جز یأس ز لاف من و ما هیچ نبردیم
تار نفس از بسکه جنون یافت ‌کفن شد ۷

شب در خم اندیشه‌ ی ‌گیسوی تو بودم
فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد ۸

چون اشک به همواری ازین دشت‌ گذشتم
لغزیدن پا راه مرا مهره زدن شد ۹

گرد ره غربت چقدر سعی وفا دشت
خاکم به سرافشاند به حدی‌که وطن شد ۱۰

بیدل اثری برده‌ای از یاد خرامش
طاووس برون آگه خیال تو چمن شد ۱۱