غزل ۱۲۵۶ - عید است غبار سر راه تو توان شد

عید است غبار سر راه تو توان شد
قربانی قربان نگاه تو توان شد ۱

امید شهید دم شمشیر غروری‌ست
بسمل ز خم طرف ‌کلاه تو توان شد ۲

باید همه تن دل شد و آشفت و جنون‌کرد
تا محرم‌ گیسوی سیاه تو توان شد ۳

تسلیم ز آفات جهان باک ندارد
در جیب خودم محو پناه تو توان شد ۴

ای خاک خرامت گل فردوس‌ به دامن
کو بخت ‌که پامال گیاه تو توان شد ۵

سهل است شفاعتگری جرم دو عالم
گر قابل یک ذره ‌گناه تو توان شد ۶

بیدل دل ما طاقت آیات ندارد
تاکی هدف ناوک آه تو توان شد ۷