غزل ۹۱ - اندوه هجر پیشه و شادی من است

اندوه هجر پیشه و شادی من است
جویای آفتابم و شب هادی من است ۱

زود آ ، که توتیا شود، این بیستون هجر
زین سان که زیر تیشه ی فرهادی من است ۲

تا خوانده ام که هیچ گره بی گشاد نیست
تلخی فروش هجر تو قنادی من است ۳

خضرم به چشم خوانده و ترسم خجل شود
این خاک چشمه خیز که در وادی من است ۴

آزادگی نه کام شناسای بندگی است
نشو و نمای بندگی، آزادی من است ۵

طغیان شوق بین که کجا زد به کشتنم
اندوه را که فخر به همزادی من است ۶

بلبل سرشت را غزل شوق بی نواست
عرفی تو گوش باش که این وادی من است ۷