غزل ۲۴۹ - نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد
جگر ز نالهٔ مرغ چمن فروریزد ۱

فلک نظر به که دارد که نیش غمزهٔ او
هزاز ناوک جادوفکن فروریزد ۲

اجل به صیدگه ناز او شود پامال
ز بس بر سر هم جان وتن فروریزد ۳

نهفته بر لب شیرین اگر زنی انگشت
فسانه های غم کوهکن فروریزد ۴

اگر شکسته دلم آستین برافشاند
جهان جهان غمش از هر شکن فروریزد ۵

شکاف گریه دلم را رها کن، از غیرت
که خوشه خوشه زمژگان من فروریزد ۶

که لاف حوصله زد، گو بیا و ببین، که دلم
حدیث عرفی خونین کفن فروریزد ۷