غزل ۳۳۲ - به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد
چو میوه خیز شود شاخ، میوه چین میرد ۱

به کیش برهمنان آن کس از شهیدان است
که در عبادت بت روی بر زمین میرد ۲

ز زخم کفر محبت نمی برد لذت
همان به است که زاهد به درد دین میرد ۳

اجل نیامده مُردم، که خستهٔ غم عشق
دو روز پیشتر از روز واپسین میرد ۴

چراغ بزم یقینم نه شمع اهل دلیل
که از دمیدن افسون آن و این میرد ۵

عبیر طرهٔ حورش غبار آئینه است
کسی که گرد ره دوست بر جبین میرد ۶

مزن ترانهٔ تحسین به شعر من عرفی
که شمع طبع من از باد آفرین میرد ۷