غزل ۱۴۵۶ - گردی دگر نشد ز من نارسا بلند

گردی دگر نشد ز من نارسا بلند
هویی مگر چو نبض‌ کنم بیصدا بلند ۱

بنیاد عجز و دعوی عزّت جنون‌کیست
مو، سربلند نیست شود تا کجا بلند ۲

کم‌همّتی به ساز فراغم وفا نکرد
دامن نیافتم به درازای پا بلند ۳

از نُه فلک دریغ مکن چین دامنی
یک زینه‌وار از همه منظر برآ بلند ۴

دور است خواب قافله از معنی رحیل
ورنه نمی‌شد اینهمه بانگ درا بلند ۵

پیری دکان نالهٔ ما گرم داشته‌ست
نرخ عصاست درخور قد دوتا بلند ۶

خلق جهان جنون‌زدهٔ بی‌بضاعتی‌ست
ازکاسهٔ تهی‌ست خروش گدا بلند ۷

فطرت محیط نه فلک آبگون شود
گر وارسیم آبله پست است یا بلند ۸

ما بیخودان تظلم حسرت‌ کجا بریم
دست غریق عشق نشد هیچ جا بلند ۹

چون نقش پا ز بس که نگونبخت فطرتیم
مژگان نمی‌شود به تماشای ما بلند ۱۰

پستی مکش ز چتر کی و دستگاه جم
یک پشت پای بگذر از این دستها بلند ۱۱

بیدل مگر تو درگذری ورنه پیش ما
دریاست بی‌کنار و پل مدّعا بلند ۱۲