غزل ۱۷۳۱ - اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

اگر زمین و فَلَک را پُر از سَلام کنیم
وَگَر سَگانِ تو را فَرشْ سیمِ خام کنیم ۱

وَگَر هُمایِ تو را هر سَحَر که می‌آید
زِ جان و دیده و دلْ حَلْقه‌هایِ دام کنیم ۲

وَگَر هزار دلِ پاک را، به هر سَرِ راه
به دستْ نامهٔ پُرخون، به تو پیام کنیم ۳

وَگَر چو نُقره و زَر، پاک و خالص از پِیِ تو
میانِ آتشِ تو، مَنْزِل و مُقام کنیم ۴

به ذاتِ پاکِ مُنَزَّه که بعدِ این همه کار
به هر طَرَف نِگَرانیم، تا کدام کنیم ۵

قَرارِ عاقِبَتِ کار هم بَرین اُفتاد
که خویش را همه حیران و خیره نام کنیم ۶

وَ آن­گَهی که رَسَد باده‌هایِ حیرانان
زِ شیشه خانهٔ دلْ صد هزار جام کنیم ۷

چو سیم بَر به صَفا تَنگِمان به بَر گیرد
فَلَک که کُرّهٔ تُند است، ماشْ رام کنیم ۸

چو مَغزِ روح از آن باده‌ها به جوش آید
چهار حَدِّ جهان را به تَکْ دو گام کنیم ۹

زِ شَمسِ تبریز انگشُتری چو بِسْتانیم
هزار خُسرو تَمْغاج را غُلام کنیم ۱۰