غزل ۱۴۹۰ - سجدهٔ خاک درت هرکه تمنایش بود

سجدهٔ خاک درت هرکه تمنایش بود
هر کجا سود قدم بر سر من پایش بود ۱

علم همت عشاق نگونی نکشد
خاکشان پی سپر قامت رعنایش بود ۲

موج را هرزه‌دویها ز گهر دور انداخت
آبرو در قدم آبله‌فرسایش بود ۳

دل تغافل زد از آگاهی و ما آب شدیم
انفعال همه کس شوخی تنهایش بود ۴

وصل حسنی به رخش آب زد آیینهٔ شرم
وضع آغوش تو صفر عرق افزایش بود ۵

داغ شد حیرت و زان جلوه به رنگی نرسید
چه توان‌کرد پس پرده تماشایش بود ۶

عمر چون شهرت عنقا به غم شبهه‌گذشت
کس نشد محرم اسمی که مسمایش بود ۷

آه یک داغ پیامی به دل ما نرساند
قاصد شمع به مطلب همه اعضایش بود ۸

دوری مقصد یی باختهٔ یکدگربم
هرکه دی محو شد امروزتو فردایش بود ۹

کردم از هرکه درس خانه سراغ تحقیق
گفت از آمدنت پیش همین جایش بود ۱۰

بیدل از بزم هوس سیر ندامت‌کردیم
سودن دست بهم قلقل مینایش بود ۱۱