غزل ۲۰۵۹ - نه عبادت‌، نه ریاضت کردم

نه عبادت‌، نه ریاضت کردم
باده‌ها خوردم و عشرت کردم ۱

میهمان‌ کرمی بود خیال
با فضولی دو دم الفت کردم ۲

هر چه زین مایده‌ام پیش آمد
نعمتی بودکه غارت کردم ۳

خلق در دیر و حرم تک زد و من
دل آسوده ن‌بارت‌کردم. ۴

گردم از عرصهٔ تشویش گذشت
آنسوی حشر قیامت‌کردم ۵

خاک را عرش برین نتوان‌کرد
ترک خود رایی همت ‌کردم ۶

عافیت تشنهٔ بیقدری بود
سجده بر خاک مذلت کردم ۷

آگهی رنج پشیمانی داشت
عیبها در خور غفلت‌کردم. ۸

بی ‌دماغ من ما و نتوان زیست
تن زدم‌، خواب فراغت کردم ۹

شوق بی‌مقصد و، دل بی‌پروا
خاک بر فرق ندامت کردم ۱۰

تا شدم منحرف از علم و عمل
سیرکیفیت رحمت کردم ۱۱

مغفرت مزد معاصی بوده‌ست
کیست فهمد که چه خدمت‌ کردم ۱۲

هیچم ازکرده و ناکرده مپرس
یاد آن چشم مروت‌ کردم ۱۳

هرچه از دست من آمد بید‌ل
همه بی‌رغبت و نفرت‌کردم ۱۴