غزل ۲۰۷۳ - گر چراغ ازنفس سوخته بر می‌کردم

گر چراغ ازنفس سوخته بر می‌کردم
شب هنگامهٔ تشویش سحر می‌کردم ۱

آرزو در غم نامحرمی فرصت سوخت
کاشکی سیرگریبان شرر می‌کردم ۲

گرد اوهام رهایی نشکستم هیهات
تا قفس را نفسی بالش پر می‌کردم ۳

یاد آن دولت بیدارکه در خواب عدم
چشم‌نگشوده بر آن‌جلوه نظر می‌کردم ۴

زان تبسم‌که حیا زیر لبش پنهان داشت
چه شناهاکه نه در موج‌گهر می‌کردم ۵

آه بیدردی فرصت نپسندید از من
آن قدر جهد که خونی به جگر می‌کردم ۶

فطرت از جوهر تنزیه‌که در طبع من است
آب می‌شد اگر اظهار هنر می‌کردم ۷

این بنایی‌که جهان خمزدهٔ پستی اوست
نردبان داشت اگر زبر و زبر می‌کردم ۸

امشبم نالهٔ دل اشک فشان پر می‌زد
چقدر حل معمای شرر می‌کردم ۹

قدم سعی به جایی نرساندم بیدل
کاش چشمی به نمی آبله تر می‌کردم ۱۰