غزل ۲۱۲۳ - شب که آیینهٔ آن آینه‌رو گردیدم

شب که آیینهٔ آن آینه‌رو گردیدم
جلوه‌ای کرد که من هم همه او گردیدم ۱

ساغر بی‌خودی‌ام نشئهٔ پروازی داشت
رنگها بسکه شکستم همه بوگردیدم ۲

حاصل ریشهٔ امید ازین مزرع وهم
بیش ازین نیست که پامال نموگردیدم ۳

وضع این میکده واماندگی و بیکاری‌ست
محرم پای خم و دست سبو گردیدم ۴

زخمها داشتم از جوهر آیینهٔ راز
صنعتی کرد تحیر که رفو گردیدم ۵

در بیابان طلب هر که دچارم ‌گردید
به تمنای تو گرد سر او گردیدم ۶

داشتم شعله صفت در گره بیتابی
آنقدر مایه که خرج تک و پو گردیدم ۷

گل شبنم زده بی‌روی تو داغم دارد
ازکجا مایل این آبله‌رو گردیدم ۸

ناتوانی است پریخانهٔ صد رنگ امید
مفت نقاش خیال تو که مو گردیدم ۹

ترک جولان هوس موج‌ گهر کرد مرا
جمع در جیب خودم‌ کز همه سو گردیدم ۱۰

در مقامی‌ که خموشی نفسی‌ گرم نداشت
بیدل از بیخبری قافله جو گردیدم ۱۱