غزل ۲۱۷۱ - من درین بحر، نه‌ کشتی نه‌ کدو می‌آرم

من درین بحر، نه‌ کشتی نه‌ کدو می‌آرم
چون حباب از بر خود جامه فرو می آ‌رم ۱

حرف او می‌شنوم جلوه او می‌بینم
پیش رو آینه‌ ای چند ازو می آ‌رم ۲

خم تسلیم ز دوشم چو فلک نتوان برد
عمرها شد که در این بزم سبو می آ‌رم ۳

بند بندم‌چونی افسانهٔ دردی دارد
تا کنم ناله قیامت به گلو می آرم ۴

شرم می‌آیدم از طوف درش هیچ مپرس
عرفی چند به احرام وصو می‌ارم ۵

جهتی نیست‌که در عالم دل نتوان یافت
سوی خود روی نیاز از همه سو می آرم ۶

نقش اجناس اشارتکدهٔ بیرنگی‌ست
این من و ما همه از عالم هو می آرم ۷

عمرها شد چو سحر می‌دهم از یاس به باد
جیب چاکی که به امید رفو می آرم ۸

تشنه‌کامی‌ گهر قلزم بیقدری نیست
آبرویی که ندارم به سبو می آرم ۹

چقدر گردن تسلیم وفا باریک است
پیش تیغت سر مو بر سر مو می‌ آرم ۱۰

نخل شمعم‌ که به‌ گل‌ کردن صد رنگ‌ گداز
می‌شوم آب و نگاهی به نمو می‌آرم ۱۱

چون‌ گل از حاصل این باغ ندارم بیدل
غیر پیراهن رنگی‌ که به بو می‌آرم ۱۲