غزل ۲۶۹۴ - خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری

خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری
که ‌گر سپهر شوی می‌کشی نگو نساری ۱

جهان ز شوخی نظّارهٔ تو کهسارست
به چشم بسته نظر کن بهار همواری ۲

قبول آفت هرکس بقدر حوصله است
به تیغ می‌کند اینجا طرف جگر داری ۳

چو گل درین چمن از بحر عبرتت ‌کافیست
تبسمی‌ که همان چین دامن انگاری ۴

به رنگ و بو دل خود بسته‌ای و زین غافل
که غنچه سان ‌گل پرواز در بغل داری ۵

گره ز کار فروبستهٔ تو بگشاید
اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری ۶

غبار دامن این دشت ناله اندود است
قدم دلیر منه تا دلی نیفشاری ۷

به غیر طبع تو کز سجده‌است معراجش
کدام شعله که خاکش بکرد همواری ۸

چنان ز دهر سبکبار بایدت رفتن
که بار نقش قدم هم به خاک نگذاری ۹

گواه عاقبت‌ کار ظلم پیشه بس است
به خون نشستن نشتر ز مردم آزاری ۱۰

ز خواب صبح سر غنچه می‌رود بر باد
مده ز دست چو شبنم عنان بیداری ۱۱

به مزرعی‌ که دلش برگ خرمن آرایی‌ست
شکست می‌دروی آبگینه می‌کاری ۱۲

به دوش عمر کشی بار این و آن تا چند
خوش آن ‌زمان که‌ ز اسباب ‌دست برداری ۱۳

اگر ز جادهٔ تسلیم نگذری بیدل
کند به‌ کسوت موجت شکست معماری ۱۴