غزل ۱۸۵۶ - مرا هر دم‌ همی‌گویی که برگو قطعه‌یی شیرین

مرا هر دَمْ‌ هَمی‌گویی که بَرگو قَطعه‌یی شیرین
به هر بیتی یکی بوسه بِدِه پَهْلویِ من بِنْشین ۱

زِهی بوسه زِهی بوسه زِهی حَلْوا و سَنْبوسه
بَرآرَد شیر از سنگی که عاجز گشت از او میتین ۲

تو بوسه‌‌یْ عشق را دیدی مَگَر ای دل که پَرّیدی
که هر جُزوَت شده‌‌ست ای دل چو لبْ نالان و بوسه چین ۳

چو تلقین گفت پیغامبر شهیدان ره حق را
تو هم مر کشته خود را بیا برخوان یکی تلقین ۴

به تَلْقین گَر کُنی نیَّت بِپَرَّد مُرده در ساعت
کَفَن گردد بَرو اَطْلَس زِ گورش بَردَمَد نسرین ۵

بِکُن پِیْ مَرکَبِ تَن را دِلا چون تو نیاسایی
چه آسایی از آن مَرکَب که لَنْگ است او زِ عِلّیّین؟ ۶

بِکُن پِیْ اُشتُری را کو نَیایَد در پِی‌اَت هرگز
به خارِسْتان‌ هَمی‌گردد که خار افتاد او را تین ۷

چو او را پِیْ کُنی در دَم چو کَشتی رَهْ رَوَد‌ بی‌پا
زِ موج بَحْرِ‌ بی‌پایان نَبُرَّد بادبانِ دین ۸