غزل ۴۱۷ - چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ
به ناز گو بشکن گوشهٔ کلاه چراغ ۱

ز نور معرفت حق، شاه در سخن است
صباح طلعت خورشید و شامگاه چراغ ۲

به روشنی شب و روز زمانه یکسان است
از آن زمان که جهان مجلس است و شاه چراغ ۳

فروغ ناصیهٔ روزگار اکبر شاه
که برفروخت به دل ها ز هر نگاه چراغ ۴

چراغ هستی اش از نور مطلق است که هست
به چشم فقر چراغ و به چشم جاه چراغ ۵

چراغ ما شده منظور شه به دست ادب
فلک گذاشته بر گوشهٔ کلاه چراغ ۶

به راه معرفت حق چو داشت هادی خویش
چراغ را کس نبرد به پیش راه چراغ ۷

طواف انجمن شه، چراغ راه دل است
ورای عرفی ازین انجمن مخواه چراغ ۸