غزل ۲۴ - دل تو خاره و جسمت حریر را ماند

دل تو خاره و جسمت حریر را ماند
رخت ستاره و زلفت عبیر را ماند ۱

رخم چو زلف تو پرچین شدست و شادم ازین
که موی یار جوان روی پیر را ماند ۲

چنین که روی تو در شام زلف جلوه کند
مسلمست که ماه منیر را ماند ۳

بدین صفت که سر افکنده زلف پیش رخت
ستاده پیش توانگر فقیر را ماند ۴

تو شاه لشکر حسنی و سینه و دل من
به بارگاه تو طبل و نفیر را ماند ۵

چسان ز دست غمت صید دل خلاص شود
که مژه‌های تو یک جعبه تیر را ماند ۶

سریر عاج که گویند داشت خسرو هند
سرین سیمبران آن سریر را ماند ۷

ز خندهٔ گل و از رقص سرو معلومست
که باد صبح به بستان بشیر را ماند ۸

ز بس در آن تن نازک فرو رود انگشت
گمان بری که سراپا خمیر را ماند ۹

لطیفه‌های وی از بس که چرب و شیرینست
اگر غلط نکنم شهد و شیر را ماند ۱۰