غزل ۴۰ - هرکس به هوای جان گرفتار

هرکس به هوای جان گرفتار
ما بی تو ز جان خویش بیزار ۱

جا بی‌ تو کنم به خلد هیهات
دل بی‌تو نهم به عیش زنهار ۲

جان بی‌تو به پیکرم بود تنگ
سر بی‌تو به گردنم بود بار ۳

دلهای گشاده از غمت تنگ
جان‌های عزیز در رهت خوار ۴

ابروی تو بر سرم کشد تیغ
مژگان تو بر دلم زند خار ۵

ای تازه جوان که چون جوانی
رفتی و نیامدی دگربار ۶

در سایهٔ زلف خط و خالت
مانند به شبروان عیار ۷

در هند شنیده‌ام که طوطی
شکر شکنست و سرخ منقار ۸

زانسان که خطت به سایهٔ زلف
پیرامن آن لب شکربار ۹

زلفست فراز قدت آری
بر سرو بن آشیان کند مار ۱۰

کویت به نگارخانه ماند
از حیرت طالبان دیدار ۱۱