غزل ۵۱ - دی من و محمود در وثاق نشستیم

دی من و محمود در وثاق نشستیم
لب بگشادیم‌ و در به روی ببستیم ۱

گفتم برخاست باید از سر عالم
گفت بلی تا به مهر دوست نشستیم ۲

گفتمش ایثار راه میر چه باید
گفت دل و جان نهاده بر کف دستیم ۳

گفتم شیر از کمند میر نجسته است
گفت که ما نیز از آن کمند نجستیم ۴

گفتم ما را نموده حزمش هشیار
گفت ولیکن ز جام عشقش مستیم ۵

گفتم ما را بلند ساخته جاهش
گفت ولیکن به خاک راهش پستیم ۶

گفتم قرینست تا که مادح اویم
گفت مفرمای بوده‌ایم که هستیم ۷

گفتم ازین بیشتر دلم را مشکن
گفت مگر عهد میر بد که شکستیم ۸

گفتم او خواجهٔ فقیر پرستست
گفت که ما بندهٔ امیر پرستیم ۹