غزل ۱۹۵۳ - هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان هم چنین

هر صَبوحی اَرغَنون‌ها را بِرَنجان هم چُنین
آفرین‌ها بر جَمالت، هم چُنین جانْ هم چُنین ۱

پیشِ رویَت روزْ مَست و پیشِ زُلْفَت شبْ خَراب
ای کِه کُفرَت هم چُنان و ای کِه ایمان هم چُنین ۲

در کِنارِ زُهره نِهْ تو چَنگِ عِشرت هم چُنان
پایْ کوبان اَنْدَرآ، ای ماهِ تابانْ هم چُنین ۳

اِشْتِهایِ مُشک و عَنْبَر چون بِخیزَد جمع را
حَلْقه‌‌های زُلفِ خود را زو بَراَفْشانْ هم چُنین ۴

چَرخهٔ چَرخ اَرْ بِگَردد‌ بی‌مُرادت یک نَفَس
آتشی دَرزَن به جانِ چَرخِ گَردانْ هم چُنین ۵

روزْ روزِ مَجْلِس است ای عشق دستِ ما بگیر
می کَشان تا بَزمِ خاص و تَختِ سُلطانْ هم چُنین ۶

پاره پاره پیش تَر رو، گرچه مَستی ای رَفیق
پاره‌یی راه است از ما تا به میدانْ هم چُنین ۷

در هوایِ شَمسِ تبریزی زِ ظُلْمَت می‌گُذَر
ناگهان سَر بَرزَنی از باغ و ایوانْ هم چُنین ۸