غزل ۴۸۸ - تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم

تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم
ناموس یک قبیله به این آب شسته ایم ۱

قسمت بلاست ورنه می آلوده دلق خویش
صد ره ز شوق گوشهٔ محراب شسته ایم ۲

ما توبه دشمنیم و قدح دوست، دور نیست
کز دل هوای صحبت اصحاب شسته ایم ۳

از بس شکفته در دهن تیغ رفته ایم
ترس قیامت از دل قصاب شسته ایم ۴

هم کفر ما به لذت و هم دین ما به ذوق
زنار و سبحه در شکر ناب شسته ایم ۵

تاوان دل عطا بکن ای دل شکن که ما
از دفتر معامله این باب شسته ایم ۶

عرفی ببین که گریه چه توفان نموده است
کز چشم بخت دوستی خواب شسته ایم ۷