غزل ۴۸۲ - هرکه را ذوقش به سوی ما بود

هرکه را ذوقش به سوی ما بود
همچو ما غرقه درین دریا بود ۱

موج دریائیم و دریا عین ما
عین ما بر ما حجاب ما بود ۲

چشم عالم روشن است از نور او
دیده ای بیند که او بینا بود ۳

کنت کنزاً گنج اسمای وی است
مخزن آن جملهٔ اشیا بود ۴

هرچه بینی مظهر اسمای اوست
کون جامع جامع اسما بود ۵

جام و می با همدگر باشد مدام
این چنین بوده است و باشد تا بود ۶

نعمت الله در همه عالم یکی است
سیدم یکتای بی همتا بود ۷