غزل ۶۲۴ - هوای درد بی درمان که دارد

هوای درد بی درمان که دارد
سر سودای بی سامان که دارد ۱

رفیق راه بی پایان که جوید
خیال مجلس جانان که دارد ۲

همه کس طالب آنند و ما هم
ازین بگذر ببین تا آن که دارد ۳

چو کفر زلف او دین و دلم برد
نظر بر خاطر ایمان که دارد ۴

مرا مهمان جان است او شب و روز
چنین شاهی بگو مهمان که دارد ۵

قدح گردید اکنون نوبت ماست
درین دوران چنین دوران که دارد ۶

به عشقش چون مجال خود ندارم
بگو پروای خان و مان که دارد ۷

چو من از جان و دل کردم تبرا
غم از دشوار و از آسان که دارد ۸

هوس دارم که جان خود ببازم
ولی سید نظر بر بان که دارد ۹