غزل ۶۹۶ - گر در طلب اوئی ناگه به برت آید

گر در طلب اوئی ناگه به برت آید
ور گرد درش گردی او در به تو بگشاید ۱

گر آینهٔ روشن اندر نظری آری
تمثال جمال او در آینه بنماید ۲

آن به که تو عمر خود در عشق کنی صرفش
چون عمر عزیز تو پیوسته نمی پاید ۳

ای عقل تو مخموری ، ما عاشق سرمستیم
در مجلس سرمستان وعظ تو نمی یابد ۴

در هر چه نظر کردم چون اوست که می بینم
اقرار به او دارم انکار نمی شاید ۵

تا نور جمال او در دیدهٔ ما بنمود
نوری به جز آن نورش در چشم نمی آید ۶

گفتار خوش سید هر کس که بخواند خوش
آن بزم ملوکانه مستانه بیاراید ۷