هوش مصنوعی: این متن عرفانی و معنوی، به زیبایی به توصیف نور الهی و حضور آن در جهان و جان انسان می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند نور، آینه و لوح دل، به بیان ارتباط انسان با خداوند و شهود حقایق معنوی می‌پردازد. در پایان نیز به یادگار مانده از رسول الله (ص) اشاره می‌کند و از سید صاحبقران تمجید می‌نماید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و واژگان ادبی بالا، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.

غزل ۱۲۶۶ - نور چشم مردمست از دیدهٔ عالم نهان

نور چشم مردمست از دیدهٔ عالم نهان
غیر عین او که بیند نور او در انس و جان ۱

گر شود روشن به نور روی او چشم و دلت
نور روی او به عین روی او بینی عیان ۲

در مظاهر مظهری ظاهر شده در چشم ما
دیده بگشا تا ببینی نور او در عین آن ۳

حرف حرف یرلغ عالم چو می خوانم بذوق
در همه منشور می یابم به نام او نشان ۴

یک سر مو در میان ما نمی گنجد حجاب
خوش میانی در کنار و خوش کناری در میان ۵

صدهزار آئینه دارد درنظر آن یار من
لاجرم هر آینه او را نماید آن چنان ۶

خوانده ام علم بدیع عارفان از لوح دل
باز اسرار معانی می کنم با تو بیان ۷

در خرابات فنا جام بقا نوشیده ام
فارغ خوش فارغم خوش فارغ از هر دو جهان ۸

نعمت الله از رسول الله مانده یادگار
کس ندیده سیدی چون سید صاحبقران ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۹۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۶۵ - دیگران جانند و جانان شمس دین
گوهر بعدی:غزل ۱۲۶۷ - گر گدائی کنی تو از سلطان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.