غزل ۵۴۶ - جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده

جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده
گویی به عزم خدمت جانان بر آمده ۱

ناز غرور کی نهد از سر که این نهال
گویی بر آب دیدهٔ رضوان بر آمده ۲

با دل بگوی عیب شهادت که این اسیر
تا بوده در میان شهیدان بر آمده ۳

آشفتگی که صید تو گوید که این شکار
بسیار دست و پا زده تا جان بر آمده ۴

گویا که درد و داغ توام یار بوده است
کز سینه جان غمزده گریان بر آمده ۵

شوق دلم به دادن جان بین که گاه نزع
یک ناله برکشیده و صد جان بر آمده ۶

طوری است دیر ما که در او جلوه کرده است
حسنی که صد کلیم ز ایمان بر آمده ۷

مرهم اگر نسوخته در چاک سینه چیست
این شعله کز شکاف گریبان بر آمده ۸

هر گاه گفته ایم که عرفی اسیر کیست
آه از نهاد گبر و مسلمان بر آمده ۹