غزل ۲۳۳۲ - ای آن که تو را ما ز همه کون گزیده

ای آن کِه تو را ما زِ همه کَوْن گُزیده
بُگْذاشته ما را تو و در خود نِگَریده ۱

تو شَرم نداری که تو را آیِنِه ماییم؟
تو آیِنِهٔ ناقصِ کَژْشکل خریده ۲

ای بی‌خَبَر از خویش، که از عکسِ دلِ تو
بر عارضِ جان‌ها گُل و گُلْزار دَمیده ۳

صد روحْ غُلامِ تو، تو هر دَم چو کَنیزک
آراسته خود را و به بازار دویده ۴

بر چَرخْ زِ شادیِّ جَمالِ تو عروسی‌ست
ای هَمچو کَمانْ جانِ تو در غُصّه خَمیده ۵

صد خَرمَنِ نِعْمَت جِهَتِ پیش کَشِ تو
وَزْ بَهرِ یکی دانه دَرین دام پَریده ۶

ای آن کِه شنیدی سُخَنِ عشق، بِبین عشق
کو حالَتِ بِشْنیده و کو حالَتِ دیده ۷

در عشقِ همان کَس که تو را دوش بیاراست
امشب تو به خَلْوَتگَهِ عشق آیْ جَریده ۸

چون صبر بُوَد از شَهْ شَمسُ الْحَقِ تبریز؟
ای آبِ حَیاتِ اَبَد از شاه چَشیده ۹