غزل ۱۵۷ - شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا
خاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا ۱

خط آزادی طمع زان خط مشکین داشتم
ابجد مشق جنون شد نوبهار خط مرا ۲

گوهر شهوار را گرد یتیمی کیمیاست
نیست بر خاطر غبار از رهگذار خط مرا ۳

آنچنان کز سرمه گیرد روشنایی دیده ها
می شود آیینه روشن از غبار خط مرا ۴

چون قلم از هستی من هست تا بندی به جا
نیست آزادی ز دام دل شکار خط مرا ۵

زشت می آیم به چشم خویش از بی جوهری
در جگر روزی که نبود خارخار خط مرا ۶

سر نمی پیچم ز خط، تیغم اگر بر سر نهند
چون قلم تا چاک دل شد رازدار خط مرا ۷

دوربینان از دعا دارند بر آمین نظر
در کمند زلف دارد انتظار خط مرا ۸

نیست صائب بردم جان بخش عیسی چشم من
زنده می دارد نسیم مشکبار خط مرا ۹