غزل ۳۲۳ - ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا
درین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا ۱

محبت می کند ظاهر عیار طاقت دلها
که ظرف کشتی هر کس ز طوفان می شود پیدا ۲

چه رسوایی است با مستوری اسرار محبت را
که چندانی که می سازند پنهان، می شود پیدا ۳

نسیم آشنارویی که من سرگشته اویم
ندانم در کدامین باغ و بستان می شود پیدا ۴

کنم زیر و زبر صد دام را تا دانه ای یابم
چه جمعیت ازین رزق پریشان می شود پیدا؟ ۵

چسان از دیدن او چشم بردارم، که از رویش
به جای حلقه خط، چشم حیران می شود پیدا ۶

چو داری فرصتی، تسخیر دلها را غنیمت دان
که این نخجیر در صحرای امکان می شود پیدا ۷

ز دلهای ضعیفان استعانت جو چو درمانی
که شیر برق چنگال از نیستان می شود پیدا ۸

(نسیم از کار می ماند، صبا بر خاک می افتد
در آن گلشن که آن سرو خرامان می شود پیدا) ۹

(بپرداز از غبار معصیت آیینه جان را
که در آیینه جان روی جانان می شود پیدا) ۱۰

(برون می آورد با آن غرور از خیمه لیلی را
غباری گر ز دامان بیابان می شود پیدا) ۱۱

ز تلخی های غربت می شود شیرین سخن صائب
وگرنه بهر طوطی شکرستان می شود پیدا ۱۲