غزل ۳۸۸ - مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را
ز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را ۱

تراوش می کند راز نهان از مهر خاموشی
که شبنم نیست از پرواز مانع نکهت گل را ۲

نگردد خواب از افسانه گرد دیده عاشق
که نتواند بهاران کرد سنگین، خواب بلبل را ۳

ز آه سرد هم جمعیت دل می شود حاصل
نسیم صبح اگر شیرازه گردد زلف سنبل را ۴

کمان نرم، سختی از کشاکش می کشد دایم
مبر با آشنایان زینهار از حد تحمل را ۵

دل سخت فلک از اشک گرم من ملایم شد
به زور سیل زه کردم کمان حلقه پل را ۶

مروت نیست بر صید حرم شمشیر خواباندن
مکن رنگین به خون عاشقان تیغ تغافل را ۷

برون از زیر سنگ این سنبل سیراب می آید
نهان در پیچش دستار نتوان کرد کاکل را ۸

به پروین می رساند دانه من خوشه خود را
ترقی هست اگر در پله طالع تنزل را ۹

زمین سست، سیلاب عمارت می شود صائب
منه بر کاهلی زنهار بنیاد توکل را ۱۰