غزل ۶۹۸ - وادید کرده است به من تلخ، دید را

وادید کرده است به من تلخ، دید را
در رجعت است عادت اعداد، عید را ۱

بر گوش و لب ستم نتوان کرد بیش ازین
مسدود می کنم ره گفت و شنید را ۲

صبح وصال می شمرد قدردان عشق
در راه انتظار تو، چشم سفید را ۳

گلگونه شفق رخ خورشید را بس است
حاجت به شمع نیست مزار شهید را ۴

دست تهی بود سپر سنگ حادثات
دارد بپای، بی ثمری سرو و بید را ۵

در کار سخت جوهر مردان عیان شود
بی قفل، فتح باب نباشد کلید را ۶

خواهی که نشأه تو دوبالا شود ز می
صائب به روی جام ببین ماه عید را ۷