غزل ۷۳۸ - با زلف کار نیست رخ یار دیده را

با زلف کار نیست رخ یار دیده را
ره می گزد چو مار، به منزل رسیده را ۱

بی حسن نیست خلوت آیینه مشربان
معشوق در کنار بود پاک دیده را ۲

بسیار زخم هست که خاک است مرهمش
نتوان به رشته دوخت دهان دریده را ۳

دایم ز خوی خود کشد آزار بدگهر
خون است شیر، کودک پستان گزیده را ۴

زندان جان پاک بود تنگنای جسم
در خم قرار نیست شراب رسیده را ۵

ما را مبر به باغ که از سیر لاله زار
یک داغ صد هزار شود داغ دیده را ۶

از درد بی خبر بود آن کس که می کند
با سگ گزیده نسبت مردم گزیده را ۷

با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار
در آتش است نعل، کمان کشیده را ۸

در بحر تنگ ظرف جهان، چند چون حباب
در دل گره کنم نفس آرمیده را؟ ۹

از صحبت خسیس حذر کن که می شود
یک برگ کاه، مانع پرواز دیده را ۱۰

در علم آشنایی آن چشم عاجزست
صائب که رام کرد غزال رمیده را ۱۱