غزل ۷۴۲ - دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را

دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را
سنگ است در بغل می پر زور شیشه را ۱

چشم بد ستاره به عاشق چه می کند؟
از کرم شب فروز چه غم شیر بیشه را؟ ۲

در ساز با خزان حوادث که همچو سرو
بار دل است میوه بهار همیشه را ۳

پیران شکار طول امل زود می شوند
در خاک نرم، حکم روان است ریشه را ۴

آورده است صورت شیرین برون ز سنگ
فرهاد چون به سر ندهد جای تیشه را؟ ۵

شمع و شراب و شاهد من خون دل بس است
برق از فروغ باده بود ابر شیشه را ۶

رنگی به روی کار نیاری چو کوهکن
از خون خویش تا ندهی آب تیشه را ۷

صائب لباس برق نگردد حجاب ابر
تا چند زیر خرقه توان داشت شیشه را؟ ۸