غزل ۷۴۴ - مگذار بر زمین دل شبها پیاله را

مگذار بر زمین دل شبها پیاله را
از باده برگ لاله کن این داغ لاله را ۱

نتوان ز من گرفت به عمر دراز خضر
کیفیت بلند شراب دو ساله را ۲

ساقی چنان خوش است که گر می کمی کند
پر می کند به گردش چشمی پیاله را ۳

اشک است غمگسار دل داغدیدگان
شبنم کند خنک جگر گرم لاله را ۴

تأثیر ناله در دل سنگین فزونترست
در کوه، جلوه های دوبالاست ناله را ۵

پروانه نجات بود درد و داغ عشق
شیرازه کن به رشته جان این رساله را ۶

رویی کز او ستاره من سوخت چون سپند
در خون کشید مردمک چشم هاله را ۷

نتوان به چشم یار ز شوخی نگاه کرد
وحشت بود ز سایه خود این غزاله را ۸

رخسار او ز گریه من خط سبز یافت
خون مشک می شود به جگر برگ لاله را ۹

صائب توان به زور شراب کهن کشید
از سینه ریشه های غم دیرساله را ۱۰