غزل ۷۵۷ - ای جبهه تو آینه سرنوشت ما

ای جبهه تو آینه سرنوشت ما
روشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما ۱

در پله نشیب به قارون برابرست
میزان ز بس گرانی اعمال زشت ما ۲

ما را به شکوه تنگی عالم نیاورد
خلق گشاده است فضای بهشت ما ۳

از آب خضر دانه ما سبز گشته است
دست آزمای برق فنا نیست کشت ما ۴

با آب شور کعبه نگردیم هم نمک
تا یک دم آب تلخ بود در کنشت ما ۵

چون آفتاب اگر سر ما بگذرد ز چرخ
افتادگی برون نرود از سرشت ما ۶

ای ابر رحمت این همه استادگی چرا؟
وقت است برق ریشه دواند به کشت ما ۷

نور و صفا در آب و گل ما سرشته اند
بر روی آفتاب کشد تیغ، خشت ما ۸

صائب کشید شعله ز دل داغ تازه ای
گل کرد شمع لاله ز دامان کشت ما ۹