غزل ۷۹۹ - وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها

وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها
آید ز زور باده به گردش پیاله ها ۱

گردید تازه، داغ فرورفتگان خاک
در چشم و دل مرا ز تماشای لاله ها ۲

دیوانگی است سلسله پای کودکان
وحشت نمی کنند ز مجنون غزاله ها ۳

در دور عارض تو چو اشک از نظر فتاد
ماهی که بود مردمک چشم هاله ها ۴

تا دل ز داغ ساده بود، فرد باطل است
بی مهر، اعتبار ندارد قباله ها ۵

هر چند نی به ناله ز دلها گرهگشاست
از بند خود خلاص نگردد به ناله ها ۶

بر صفحه عذار بتان، نقطه های خال
در مصحف مجید بود چون جلاله ها ۷

صائب به چشم هر که شد از فکر خرده بین
در هیچ نقطه نیست، نباشد رساله ها ۸